4. Opis parku
Historyczny park zajmuje skarpę nadodrzańską i góruje nad okolicą, schodząc aż do nadbrzeża. Granice założenia od wschodu, zachodu i częściowo od północy wyznaczają mur i w części brukowana droga, a od południa – rzeka Odra. Przy zachodnim skrzydle zamku zachował się płasko ukształtowany teren, ograniczony murem oporowym, który stanowi relikt dawnego, barokowego ogrodu ozdobnego. Charakterystyczną część parku stanowi zachowany w ogólnym układzie regularny ogród przy elewacji południowego skrzydła. W centralnej części znajduje się niecka fontanny, a całość ujmują symetrycznie rozplanowane dwie aleje grabowe. [ilustr.] Po południowej stronie założenia zachował się układ dróg spacerowych wiodących ze skarpy, przez most przerzucony nad kanałem, na nadbrzeże rzeki. Wał przeciwpowodziowy u podnóża wzniesienia obsadzony jest drzewami, a biegnąca tędy droga ujęta została w aleję lipową. Do dziś między ruinami zamku znajdują się rzadkie gatunki drzew. W 1978 r. dokonano ich inwentaryzacji, obejmującej tereny ogrodów zamkowych oraz skarpy odrzańskiej. Wynika z niej, że znajdowało się tam 187 drzew, a ilościowo dominowały grab pospolity, lipa drobnolistna oraz klon pospolity. Wśród drzewostanu parku znalazły się także klon polny, glediczja trójcierniowa, magnolia, cyprysik nutkajski, żywotnik zachodni i kłęk kanadyjski.37. Poza wnętrzem ogrodowym przy południowym skrzydle zamku, układ parku jest nieczytelny. Bastiony porastają charakterystyczne dla miejscowości lilaki, zwane popularnie bzami, które w okresie kwitnienia tworzą szczególnie malowniczą szatę założenia.